19-07-07

Yasunari Kawabata, Schoonheid en verdriet.

kawabata_schoonheid en verdrietToshio Oki is schrijver en even in de vijftig. Bij het begin van het verhaal is hij alleen op weg naar Kyoto, om bij de jaarwisseling naar de klokken van de tempels te gaan luisteren. Maar dat is niet de enige reden voor zijn reisje. Hij wil ook Otoko Ueno terugzien. Twintig jaar geleden was de toen zestienjarige Otoko zijn minnares, nu is ze een bekende schilderes. Hun verhouding eindigde abrupt toen Otoko zwanger werd en vroegtijdig beviel van een doodgeboren kind. Otoko, die zelfmoord trachtte te plegen, werd opgenomen in een psychiatrische inrichting, en sindsdien heeft Oki haar niet meer teruggezien. Wel heeft hij een boek geschreven over hun relatie, "Een meisje van zeventien", dat een succes werd en nog steeds als zijn beste werk wordt beschouwd. Otoko laat Oki ophalen door haar leerlinge en minnares, de jeugdige Keiko. Keiko laat hen geen moment alleen, tot Oki weer naar zijn gezin terugkeert. Keiko besluit wraak te nemen op Oki, omdat hij volgens haar Otoko vroeger slecht behandeld heeft, en ook uit jaloezie.

Schoonheid en verdriet. Het zou een titel van een boek van Jane Austen kunnen zijn. En net zoals bij Austen wordt hier een portret van enkele opmerkelijke vrouwen getekend. Maar Austen heeft het nooit over sex. Dat is bij Kawabata wel even anders. Het grondthema is de verhouding tussen de jonge Otoko en de dertigjarige Oki, en de plaats van sex in de samenleving en het leven van het individu. Maar ook de liefde tussen twee vrouwen komt aan de orde, in de relatie tussen Otoko en Keiko. Door het bezoek van Oki onstaat een driehoeksverhouding (op een gegeven moment probeert Oki Keiko te verleiden), wat wel moet eindigen in een tragedie. Een ander thema is hoe schoonheid kan ontstaan uit verdriet: een roman die ontstaat uit een verbroken relatie of schilderijen uit een te vroeg geëindigde zwangerschap. Schoonheid en verdriet zitten overal in de tekst: in de beschrijving van een landschap, of in de voorliefde voor pijn van Keiko. Complexe karakters, suggestieve beschrijvingen als een schilderij op zijde en een universele thematiek: een meesterwerk om aandachtig en langzaam te genieten. Geen wonder dat Kawabata als eerste Japanse schrijver de Nobelprijs voor literatuur ontving (in 1968).

Yasunari Kawabata, Schoonheid en verdriet. Oorspronkelijke titel: Utsukushisa to kanashimi to. J.M. Meulenhoff, Amsterdam, z.j. 206 blz.

21:06 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: japanse literatuur |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.