05-08-07

Andrea Camilleri, De maan van papier.

camilleri_maanvanpapierMichela Pardo komt aangifte doen van de verdwijning van haar broer Angelo, een medisch vertegenwoordiger. "Tegen de veertig, op het eerste gezicht een overjarig lid van de katholieke meisjesvereninging, ogen diep weggestopt achter een bril, haar in knotje, handen stijf om haar tasje geklemd, gehuld in een grote grijze hobbezak van een jurk waardoor je niet kon inschatten wat eronder zat, maar ondanks de dikke kousen en platte schoenen had ze mooie lange benen." Montalbano is niet erg geïnteresseerd, maar wanneer Michela hem in de ogen kijkt, moet hij stevig op zijn tanden bijten. "Het waren twee ogen die sprekend leken op een diep violet meer waar alle mannen graag in zouden duiken om in die wateren te verdrinken. Gelukkig maar dat juffrouw Michela haar blik haast nooit opsloeg. In een paar denkbeeldige slagen zwom de commissaris terug naar de kant." Later op de dag gaat Montalbano samen met Michela naar de flat van Angelo. Daar ontdekt de commissaris het lichaam van de vermiste in het verbouwde washok op het dak van het appartementsgebouw. "En die Angelo lag diep weggezakt in de fauteuil. Het schot dat hem had gedood, had zowat z'n halve gezicht meegenomen. Hij had een overhemd en een spijkerbroek aan. Zijn gulp stond open, zijn pik hing tussen zijn benen." Montalbano komt er al snel achter dat Angelo een vriendin had, die hij dure cadeaus gaf. Maar waar haalde Angelo het geld voor die cadeaus?

Na de mindere episode van Het geduld van de spin is dit weer een goede Camilleri. De intrige is goed uitgewerkt en de oplossing ligt niet al te zeer voor de hand. Camilleri voert een aantal interessante personages op, zoals Angelo's zuster en diens vriendin Elena. Daarnaast leeft de auteur zich weer uit: politici, televisie en de doorsnede van die twee, Berlusconi, worden weer heerlijk op de korrel genomen. Voor het zwarte schaap van het politiekantoor, Catarella, is zelfs een glansrol weggelegd. Ondertussen krijgt onze commissaris steeds meer last van de (gedachte aan de) ouderdom, en moet hij zijn wekker zetten om niet aan de dood of de ziekte van Alzheimer te denken. Kortom, een Camilleri van een goed jaar, die aangenaam en zoet binnenloopt.

Andrea Camilleri, De maan van papier. Oorspronkelijke titel: La luna di carta. Serena Libri, Amsterdam, 2006. 305 blz. 3 sterren in VN Detective en Thrillergids.

11:12 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.