10-10-07

Arnaldur Indriðason, Winternacht.

winternachtHet is half januari op IJsland. In de tuin bij een klein flatgeouw wordt het lichaam van een jongetje van tien gevonden. Hij heeft een grijze jas aan en een groenbruine camouflagebroek. Een schooltas op zijn rug. Aan één voet ontbreekt een laars. Geen wanten en geen muts. Zijn zwarte haar is al aan de grond vastgevroren. Onder hem, een plas bloed, die gedeeltelijk bevroren is. Zo start deze nieuwe zaak voor Erlendur, Elínborg en Sigurður Óli. Veel valt er niet te ontdekken in de buurt van het slachtoffer. Blijkbaar heeft de jongen zich een eind naar huis gesleept, maar heeft hij de deur niet gehaald. Er zijn geen getuigen. De jongen, Elias, is het kind van een IJslander en een Thaise vrouw, die gescheiden zijn. De vrouw leeft alleen met de jongen en zijn oudere halfbroer. Erlendur en zijn collega's starten een routine-onderzoek: buurtonderzoek, ondervraging van de leraars en de kinderen die op dezelfde school zitten, een zoektocht naar het moordwapen, oproepen via de media. Zo vinden ze het moordwapen, een guts die uit de werkplaats van de school ontvreemd is. Tevens komen ze te weten dat er een pedofiel in de buurt woont. Is de moord gepleegd omwille van racistische motieven of is er een andere reden? Dan verdwijnt de halfbroer.

Indriðason lijkt de richting van Henning Mankell in te slaan. De aangekaarte maatschappelijke problemen beginnen zwaarder door te wegen dan het detective-element. Het detective- of politieverhaal is natuurlijk een uitgelezen medium om allerlei samenlevingsproblemen te behandelen. Maar wanneer een boek wordt aangekondigd als een literaire thriller, en er dan nauwelijks enige spanning te bespeuren valt, dan voel je je als lezer toch enigszins ontgoocheld. Dit betekent echter niet dat Winternacht een slecht boek is. Ik vond het in ieder geval beter dan het vorige, Koudegolf. Indriðason houdt ditmaal de focus op het politie-onderzoek, ook al verloopt dat routinematig. Er zijn weinig aanknopingspunten en het is dus wachten op informatie, ofwel over het moordwapen, ofwel van getuigen, want het forensisch onderzoek levert nauwelijks resultaten op. Het duurt dan ook een hele tijd vooraleer er een doorbraak in het onderzoek komt. Ondertussen schetst Indriðason de problemen van immigratie, racisme, discriminatie, identiteit en inburgering op IJsland. Die lijken bijna niet te verschillen van de problemen in België. Alleen stelt Indriðason het zo voor, alsof het ongeveer ondenkbaar is dat een dergelijke moord op IJsland zou kunnen voorkomen. Dat is het leidmotiv in dit onderzoek, een eigenaardige litanie, zoals die ook soms bij Mankell voorkomen.

Ook ditmaal heeft Indriðason een tweede en een derde verhaallijn opgenomen, maar iets functioneler dan in Koudegolf. Daarnaast wordt nog maar eens de eenzaamheid en de troosteloosheid van de IJslandse samenleving geschetst, waar mensen zonder veel omhaal kunnen verdwijnen (en waarvan dan wordt aangenomen dat ze zelfmoord hebben gepleegd) of waar een gepensionnerde politiechef eenzaam in een ziekenhuiskamertje kan sterven. De privéproblemen van Erlendur komen ook weer aan bod, vooral dan de rode draad van zijn verdwenen broertje. Deze problemen zijn iets minder nadrukkelijk aanwezig dan in het vorige boek, maar beginnen toch de lezers op de zenuwen te werken, te oordelen aan de reacties van de bezoekers op crimezone.nl. Als Winternacht uit is, moet je vaststellen dat er eigenlijk bijna niets gebeurd is, maar dat je toch bijna driehonderd pagina's over de zwartste kant van de samenleving geboeid hebt gelezen. Dit is zeker niet het beste boek van Indriðason, maar ook niet zijn slechtste.

Arnaldur Indriðason, Winternacht. Oorspronkelijke titel: Vetrarborgin. Q (Em. Querido), Amsterdam-Antwerpen, 2007. 287 blz.

13:00 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.