11-11-07

Juan Filloy, Op Oloop.

filloy_opoloopWat bezielt een Argentijnse schrijver om een Fins statisticus als hoofdpersonage op te voeren in een boek? Voor Filloy was dit gegeven van geen enkel belang. Op(timus) Oloop is dus slechts toevalligerwijze Fins. Een Fin die bij het begin van het boek uitnodigen voor een diner schrijft aan zijn vrienden. Want Oloop wil 's avonds zijn duizendste coïtus vieren. Al staat hij dan aan de vooravond van zijn verloving met de dochter van de Finse consul, toch zal hij nog een keertje naar een bordeel gaan. Oloop weet niet dat nog slechts twintig uren hem scheiden van de dood. En dus begint hij op zijn gewone manier aan de dag: hij gaat naar het badhuis. Daar begint het mis te lopen en alle regelmaat en orde, waar Oloop zo op gesteld, verdwijnen. Het bezoek aan zijn verloofde eindigt in totale verwarring, wanneer zijn toekomstige schoonvader Oloop neerslaat. Met een politie-inval in het verschiet vlucht Oloop vlucht naar de lokale plantentuin, waar hij een deel van de vooravond in catatonische toestand doorbrengt. Tenslotte bereikt hij toch het hotel waar het diner doorgaat, en waar zijn vrienden al op hem wachten. De heren discussiëren over gastronomie, de liefde en de metafysica.

Op Oloop wordt door de kenners, waaronder Willem Kuipers in ISBN van de wereldliteratuur, tot de wereldliteratuur gerekend. En dat begrijp ik niet. Ik had heel veel moeite met dit boek, en tenslotte heb ik het diagonaal uitgelezen. Om te beginnen zit er nauwelijks een verhaal in, en van enige spanning is ook geen sprake. Slechts enkele gebeurtenissen markeren de laatste dag van Op Oloop. De rest van het boek bestaat dus uit allerlei beschouwingen en dialogen. Die discussies en meningen, die volgens sommigen tot de top van de wereldliteratuur zouden behoren, lieten me echter volledig koud. Laten we eens een voorbeeld bekijken. Tijdens het diner wil Oloop niet bekennen om welke reden de maaltijd georganiseerd werd. Hij zoekt dus een uitvlucht en begint: "Op een keer, terwijl ik een Provençaalse beefsteak zat te eten, dacht ik na over het probleem van het bestaan van God. Om te beginnen zei ik bij mezelf: de wereld doet zich aan ons voor. Als voor het maken van een bol van metselspecie een metselaar, water en cement vereist zijn, dan is het duidelijk dat voor het maken van de wereld een enorme hoeveelheid materiaal en een super-subject nodig zijn geweest. ..." En zo gaat het bladzijden en bladzijden door. Er mag dan humor en ironie in zitten, het is vooral oninteressant en slaapverwekkend.

En dan Op Oloop. Een man die de wereld in cijfers en statistieken tracht te vatten, en volgens allerlei regels en methoden leeft, een menselijke machine. Nu eens lijkt hij aan ADHD te lijden, dan weer vervalt hij in complete inertie. Spontaan, vlot, begrijpelijk kun je het boek dan ook moeilijk noemen. Wat bezielt die kenners toch om een dergelijk vervelend boek aan te prijzen? Zelfs de erotiek (het boek werd als "pornografisch" verketterd bij het verschijnen in 1934) is ondertussen gedateerd. Ik begrijp dus niet waarom dit zo'n geweldig boek zou zijn. Als je het mij vraagt: te mijden.

Juan Filloy, Op Oloop. Oorspronkelijke titel: Op Oloop, 1934. Coppens & Frenks, Amsterdam, 1995. 266 blz.

18:15 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: argentijnse literatuur |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.