01-12-07

Jorun Thørring, Schaduwsporen.

thorring_schaduwsporenParijs. Terwijl Frankrijk zich opmaakt voor het wereldkampioenschap voetbal, worden politierechercheur en forensisch geneeskundige Orla Os en haar collega politie-inspecteur Hervé Marchal op een zaterdag opgeroepen voor een moord. Een Oekraïense student kunstgeschiedenis ligt neergestoken tussen twee vuilnisbakken in de doorgang van een appartementsgebouw in de rue Edmond Flamand. Op een hemd na is hij helemaal bloot. Os en haar collega's vinden geen sporen, en aan de bewoners van de appartementen hebben ze ook al niet veel hulp. De portier is bijna constant dronken en een oudere dame weet misschioen wel iets, maar wil niets loslaten. De politiemensen vinden wel één vingerafdruk, maar die is niet bekend in het informatiesysteem. Ook de medestudent van het slachtoffer weigert om zijn mond open te doen, maar wordt enkele dagen later zelf vermoord teruggevonden. Door geduldig speurwerk komt Os erachter dat er een connectie met Rusland en met ikonen is. Ze schakelt een oude kennis in, een vertaalster Russisch. Via haar contacten lijkt er eindelijk enige informatie te zullen komen, maar dan wordt de vertaalster op haar beurt het slachtoffer van een misdaad. Ondertussen is ook Os op straat aangevallen. Gelukkig is daar Pascal Bernachon, een wijnbouwer, die een relatie met Os begint.

Noorwegen heeft er met Jorun Thørring een thrilllerschrijfster bij, maar ik weet niet of het wel een aanwinst voor het genre is. Thørring moet zowat de eerste Scandinavische schrijfster zijn, die een verhaal in Parijs situeert. Dat onderdeel is goed verzorgd; de atmosfeer van de zomerse drukke straten en pleinen is goed getroffen. Kijken we naar de personages, dan kunnen we vaststellen dat de schrijfster haar best heeft gedaan. Os en haar collega's Marchal en Roland zijn vrij goed uitgewerkt. De andere figuren zijn veel schetsmatiger, zonder evenwel clichés te worden. Os is een nog jonge vrouw, die zich, na het overlijden van haar echtgenoot in een verkeersongeval, helemaal op haar werk heeft gestort. Maar dat een Noorse na zeventien jaar in Frankrijk nog altijd niet zou kunnen koken en voortdurend junkfood zou eten, lijkt me weinig waarschijnlijk. Verder is Os zo besluiteloos, zo onnadenkend en soms zo hulpeloos dat het irritant wordt. Waarschijnlijk heeft Thørring ingezien dat het met Os niets zou worden, want in haar nieuwe boek Glassdukkene (alleen uit in Noorwegen), komt Os niet meer voor. Het misdaadverhaal is redelijk in mekaar gezet, en Thørring stuurt de onoplettende lezer met gemak het verkeerde pad op. Toch is het niet moeilijk om te raden wie de dader is, omdat er zo weinig verdachten zijn. De keuze is dus beperkt, en een aandachtige lezer komt er snel achter wie de moordenaar is. En zo komen we bij het element waar het schoentje wringt: de opbouw van de verhaal. Ik vond dit boek weinig spannend. Zelfs wanneer Os zelf in levensgevaar komt, dan nog gaat de spanning niet veel omhoog. Misschien omdat we ons te weinig betrokken voelen bij Os? Enfin, we zullen maar hopen dat het tweede boek van Thørring beter is. Opmerkelijk is wel dat deze vertaling verscheen bij het Vlaamse Davidsfonds, en niet bij één van de grote Nederlandse uitgeverijen.

Jorun Thørring, Schaduwsporen. Oorspronkelijke titel: Skyggemannen. Davidsfonds, Leuven, 2006. 320 blz.

16:44 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.