08-01-08

Veit Heinichen, Op de wachtlijst van de dood.

heinichen_ wachttlijstdoodBuiten Triëst ligt de schoonheidskliniek La Salvia. Het is een privé-ziekenhuis waar Italiaanse en buitenlandse rijken zich laten oplappen. Maar in de afgeschermde operatiekamers gebeuren dingen die het daglicht niet kunnen velen. Wanneer de Duitse bondspresident een bezoek brengt aan Berlusconi in Triëst, loopt een man in een operatiehemd voor de geblindeerde limousine van het Duitse staatshoofd. Meteen staat de stad in het brandpunt van de (ook politieke) belangstelling. Een gevoelige zaak voor inspecteur Proteo Laurenti. De opsporingen verlopen langzaam, want de verongelukte man kan niet geïdentificeerd worden. Het lukt Laurenti via zijn minnares Ziva, de Kroatische openbare aanklaagster waar hij kennis mee maakte in Vetes, om een begin van een spoor te ontdekken. Maar dan wordt Leo Lestizza, een van de chirurgen van La Salvia, in zijn huis aangevallen. De dader ontmant de arts, die doodbloedt. Buiten een buisje met cocaïne vindt Laurenti geen enkele aanduiding, noch in Lestizza's huis, noch in zijn kantoor in de kliniek. Bovendien tracht de advocaat van de kliniek Laurenti het leven zuur te maken. De inspecteur moet een ware verdediging optrekken tegen de valse beschuldigingen en zijn vrienden en bekenden in de politie- en gerechtelijke diensten van Triëst in stelling brengen. En dan is er nog de gepensioneerde drugshond Almirante, bijgenaamd Clouseau.

Dit is het derde deel in de reeks met inspecteur Laurenti. Hij is net verhuisd naar een huis buiten de stad, dat hij met wetsdokter Galvano geruild heeft voor zijn appartement in de stad. Zijn vrouw, die in Vetes het huis was uitgegaan omdat ze twijfels had over hun huwelijk, is weer terug. Bovendien heeft Laurenti aan zijn vorig avontuur een minnares overgehouden in de persoon van de Kroatische Ziva. Alles gaat hem dus voor de wind, maar dat blijft niet lang duren. De sterke punten van dit boek zijn, naast de goede karakters, de stad Triëst zelf en de omgeving, die Heinichen met kennis van zaken beschrijft. Genoeg couleur locale dus om bij weg te dromen. Het misdaadverhaal zit wel goed in mekaar, en gaat in op een schrijnende problematiek, maar spanning is er weinig. Dit is het gevolg van het opzet van dit boek, waarbij de lezer vanaf het begin weet hoe de kaarten op tafel liggen (en Laurenti dus niet). Pas helemaal op het einde komt er wat vaart in het verhaal, al vind ik persoonlijk dat Heinichen zich er wat te gemakkelijk en te abrupt vanaf maakt. Het einde is zo geschreven dat het de aanzet kan vormen voor een volgend verhaal van Laurenti. Zoals reeds eerder aangegeven kan Laurenti onderhand de vergelijking met commissaris Guido Brunetti uit de romans van Donna Leon doorstaan. Alleen is Laurenti net een tikkeltje zwakker, en dus menselijker. Op de wachtlijst van de dood was alleszins een aangenaam weerzien met de speurder uit Triëst.

Veit Heinichen, Op de wachtlijst van de dood. Oorspronkelijke titel: Tod auf der Warteliste. De Geus, Breda, 2006. 287 blz.

20:03 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.