24-02-08

Stéphane Audeguy, De wolkenbibliotheek.

audeguy_wolkenbibliotheekParijs, een zondag in juni 2005. Virginie Latour is net door de bekende Japanse couturier Akira Kumo aangeworven om zijn bibliotheek te ordenen. Die bibliotheek heeft slechts één onderwerp: alles wat verband houdt met wolken. Omdat Virginie niets weet over wolken, begint Kumo te vertellen. Eerst over de quaker Luke Howard, die als eerste een klassificatie van wolken opstelde. Dan over de schilder Carmichael, die wolken tot zijn enige onderwerp maakte. En tenslotte over de excentrieke Britse edelman Richard Abercrombie, die de wereld rondreisde om te onderzoeken of wolken overal hetzelfde zijn, en ze fotografisch vast te leggen. In de verzameling van Kumo ontbreekt maar één stuk en dat is het zogenaamde Abercrombie-protocol, de door Abercrombie aangekondigde klassificatie-met-foto's. Eén van de taken van Virginie zal zijn om dat protocol te bemachtingen voor Kumo, of om tenminste te achterhalen wat er in staat. Terwijl Virginie in London verblijft om de dochter van Abercrombie te ontmoeten, schrijft Kumo haar twee brieven, waarin hij vertelt over het ontstaan van zijn passie voor wolken. Alles heeft te maken met een verschrikkelijke gebeurtenis uit zijn jeugd.

Toen ik dit boek begon te lezen dacht ik eerst dat Audeguy stukken had overgeschreven uit De taal van de wolken van Richard Hamblyn. Het verhaal van Luke Howard is immers al eerder verteld. Gelukkig bleek de auteur toch eigen accenten te leggen, en de verhalen over Carmichael en vooral over Abercrombie maakten het flauwe begin meer dan goed. Het is wel even wennen aan de stijl van Audeguy: eerder koel, afstandelijk, eenvoudig. Sommige recensenten zagen er echo's van Flaubert of Proust in. Misschien heeft het te maken met de vertaling, maar ik vond de stijl van Audeguy in het begin té eenvoudig. Aanvankelijk kwamen ook de hoofdpersonages nogal simpel over: Virginie is een karakterloze jonge vrouw, die zich laat manipuleren door een werkloze minnaar, terwijl Kumo een doorslagje leek te zullen worden van Issey Miyake. Met Kumo komt het wel goed. Hij heeft een opmerkelijke levensloop, die de achtergrond van de roman vormt. Virginie blijft echter een onbeschreven blad, ondanks haar erotische avonturen. Wat de auteur overigens toegeeft in een interview: Virginie is een overblijfsel uit een vorig geschrift. Anderzijds had Audeguy een personage nodig dat niet uitzonderlijk was, en dat, zoals de meeste van ons, een eerder grijs en middelmatig leven had en kon evolueren.

En daarmee zijn we bij het hoofdthema van dit boek, dat helemaal niet over wolken gaat, maar wel over eros en thanatos. Audeguy heeft daar een paar opmerkelijke dingen over te zeggen. Niet voor niets heet zijn roman in het Frans dan ook La théorie des nuages. Waarom de de nederlandse uitgever de titel veranderde in De wolkenbibliotheek is één van die raadsels uit het uitgeversvak. Verwacht ook geen realistische roman. De verhalen die Kumo vertelt lijken wel geïnspireerd door De vertellingen van duizend-en-één nacht, in die zin dat de vertelling over meerdere dagen gespreid wordt, terwijl er langzaam een band ontstaat tussen verteller en luisteraar. Er zitten wat fantastische trekjes in het verhaal, en alhoewel het personages van Carmichael Abercrombie geïnspireerd werden door figuren die werkelijk bestaan hebben (o.a. de Engelse schilder Constable), geeft Audeguy er toch een heel eigen draai aan. Zoals de recensent van het tijdschrift Lire het zo mooi schreef: "Audeguy utilise les vérités scientifiques et historiques pour éclaircir les zones de turbulence de ses personnages".

De wolkenbibliotheek is het eerste deel van een driedelige serie over de verhouding tussen de mens en de techniek. Aanvankelijk wou Audeguy een boek schrijven dat liep van het neolithicum tot vandaag. Omdat hij veel te veel materiaal had, is het dus een trilogie geworden. Het tweede deel is al verschenen onder de titel Fils unique, en gaat over de broer van Jean-Jacques Rousseau. Deel drie zal wandelaars als onderwerp hebben en zal lopen tot de Olypische Spelen van 2012 in London.

Stéphane Audeguy, De wolkenbibliotheek. Oorspronkelijke titel: La théorie des nuages. Cossee, Amsterdam, 2006. 288 blz.

12:04 Gepost door Marko Ramius in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) | Tags: franse literatuur |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.